(Breda 1948 – Helmond 2026)
Met het overlijden van Bert Loerakker verliest de Nederlandse kunst een multigetalenteerde kunstenaar. Een schilder die ook met grafiek en fotografie werkte. Na zijn opleiding in Tilburg vestigde hij zich in 1969 in Helmond, waar hij tot het einde woonde en werkte. Zijn werk is opgenomen in de collectie van Museum de Fundatie.
Centraal in zijn oeuvre staat de spanning tussen natuur en geometrie. Enerzijds schilderde hij vrij en expressief, vanuit landschappen, luchten en licht. Anderzijds plaatste hij daar strakke vlakken, lijnen en rasters tegenover. Zo ontstaat een confrontatie tussen emotie en ratio, werkelijkheid en abstractie. Die tegenstelling gaat terug op een vroege inspiratie: de abstracte ordening van Mondriaan tegenover de tastbare werkelijkheid van Dick Ket.
Vooral in zijn twee- en meerluiken wordt dit zichtbaar. Een landschappelijk deel staat naast een streng geometrisch vlak. De delen lijken elkaar tegen te spreken, maar vormen samen één geheel dat de kijker tot reflectie aanzet.
Een ander thema is vrijheid in het kijken. Loerakker gaf zijn werken meestal geen beschrijvende titel, zodat de toeschouwer zelf betekenis kan geven.
Na een brand in 2008, die zijn atelier en veel werk verwoestte, werd vooral het natuurgerelateerde deel van zijn schilderkunst losser en poëtischer. De zoektocht naar nieuwe verhoudingen tussen natuur, ordening, kleur en ruimte bleef de rode draad. Zijn werk blijft die zoektocht zichtbaar maken.